تو اي سر برآورده از ابر و باد

تو اي بوسه گاهه نخستين مهر

تو اي برتر از قله‌هاي غــــرور

تو البرز، اي تكيه‌گاه ســـــپهر

سرت همسر تير و ناهيد باد

بهشتي شكوه تو جاويد باد

سپيده‌دمان چون زند بوسه‌ها

به روي تو خورشيد گيتي فروز

وزان ابرها بر كله خــــود تو

فرازد درفش دل افـــــروز روز

چنان گردم از شوق اوج تو مست

كز آتش يكي مرد آتش پـرســـت

چه شبها به مهتاب سيمابگون

تو را ديده‌ام چون بتي در حرير

كه زيبا بدان قله پر زبــــرف

سرناز بودت به كــــيوان و تير

خوش آنشب كه با نغمه آبشار

مرا راز گفتي در آن سبزه زار

پرســـتنده نوبــــهار تــــوام

كه خرم سرشت است و رشك بهشت

عروس جهان مي‌شوي تا تورا

در آغـــوش مي‌گيـــرد ارديبهـــشت

چه مغروري اي آشـيان عقاب

چه بشكوهي اي همسر آفتاب

خوشا دامن زندگي خيز تو

كه سرمايه زنده پروردن است

خوشا آسمان دلاويـــز تو

كه الهام بخــش روان من است

خوشا چشمه‌هاي صفا گسترت

خوشا بوستانهاي جان پرورت

هم اي آهنين سنگر ديرپاي

كه بودي دليران ما را پـــناه

به هنگام هنگامه تازيــــان

به دور تتاران بد رسم و راه

نگهبان فرهنگ ايران تويي

بهين زادگاه دليران تـويي

شنو آرمان من اي كوهسـار

كه من بهر اين آرمـــان زنده‌ام

كه من مهر اين آرمان بزرگ

به جان و به خون خود آكنده‌ام

به جايـي كه مفتـون دامان توست

به خوني كه از خاك ايران توست

چنان است آن كز پي انتقام

بگيــــريم فردا سليح نبــرد

برآريم از جان دشمن دمار

بسوزيم اهريمن ياس و درد

بريزيم شالوده نام و نـــنگ

برآئين پيروز و جاويد جنگ

پس آتــش فروزيم در شامگاه

به برتر چكاد تو تا آسمان

بخوانيم بر گرد آتش به رقص

ســــرود فنا در ره آرمان

چو ايران نبــاشـــد تن من مبــاد

بر اين بوم و بر زنده يك تن مـباد

همه سر به سر تن به كشتن دهيم

از آن به كه كشور به دشمن دهيم